Φίλε Σάκη, πολύ σωστά το έθεσες, η χαρά της δημιουργίας ήταν. Από εκεί και πέρα, ο παλμογράφος ήταν άπιαστο όνειρο για το χομπίστα φοιτητή εκείνη την εποχή, δεν υπήρχε ούτε internet για αν δεις απόψεις και κριτικές, το μόνο που είχαμε ήταν τα αυτιά μας, κι αυτό στο βαθμό που άκουγε του καθενός, και φυσικά εντός των περιορισμών των ηχείων. Πρακτικά δηλαδή δεν είχαμε τίποτα , πέρα από την καλή φήμη του Elektor, του οποίου τα κυκλώματα τουλάχιστον δούλευαν, σε αντίθεση με πολλά του άλλου τότε περιοδικού του χώρου.